پلک صبوری می گشایی
و چشم حماسه ها
روشن می شود
کدام سرانگشت پنهانی
زخمه به تار صوتی تو می زند
که اهنگ خشم صبورت
عیش مغروران را
منغص می کند
می دانیم
تو نایب آن حنجره ی مشبکی
که به تاراج زوبین رفت
و دلت
مهمانسرای داغهای رشید است
ای زن!
قرآن بخوان
تا مردانگی بماند
قرآن بخوان
به نیابت کل آن سی جزء
که با سرانگشت نیزه
ورق خورد
قرآن بخوان
و تجوید تازه را
به تاریخ بیاموز
و ما را
به روایت پانزدهم
معرفی کن
قرآن بخوان
تا طبل هلهله
از های و هوی بیفتد
خیزران
عاجزتر از آن است
که عصای دست
شکستهای بزک شده باشد
***
شاعران بیچاره
شاعران درمانده
شاعران مضطر
با نام تو چه کردند؟
***
تاریخ زن
آبرو می گیرد
وقتی پلک صبوری می گشایی
و نام حماسی ات
بر پیشانی دو جبهه ی نورانی می درخشد:
زینب!
ـ شعر از سید حسن حسینی است.
ـباور میکنید که هنوز هم وقتی وارد کربلا میشوید قبل از گنبد و بارگاه امام حسین مناره ها و گنبد حرم حضرت عباس معلوم میشود؟هنوز ایستاده. و هنوز منارهایش طلا نمیگیرد. هنوز اول همه از او اجازه میگیرند تا بروند دیدار برادر بزرگش.
این توصیه رو از من بپذیرید. فقط وقتی برید کربلا که مطمئن باشید اونجا سیخ و خشک و خالی نیستید. اونجا افسانه نیست. قصه نیست. جای تمام اتفاقها هنوز مشخص است. من اصلا نمیفهمم چه طور اونجا برای زندگی ساکن شدند؟ این سئوال برای شما هم پیش میاد وقتی دنبال محل شهادت علی اصغر و علی اکبر و جای افتادن دستهای حضرت عباس توی کوچه پس کوچه های شهر راه افتادید.
ـ حس غیر قابل توصیفی دارم وقتی میرم خونه فاطمه خانوم که حالا در و دیوارش پر از عکسهای حاج اقا مشفقی است. فاطمه خانوم حاجیه شده. عشق به همسرش توی تمام حرفاش معلومه. به هیچ وجه خودش رو نباخته و داره چشم شیطون کور زندگی میکنه. امیدوارانه و با شور.
برای شادی روح خودمم که شده باید تند تند ببینمش.
مثل بچه ها سرم رو میکنم زیر پتو. نمیدونم چرا این کار رو میکنم. آخه اصلا از سر و صدا نمیترسم. یعنی از ترسم نیست که میرم زیر پتو و چمباتمه میزنم. تا میرم، از خودم میپرسم چرا اومدم این زیر. یه دلیل میتونه داشته باشه. اینطوری شاید کسی کاری به کارم نداشته باشه. شاید فکر کنن خوابم. چه میدونم. شایدم این دلیلش نیست. شاید میرم زیر پتو چون جای کنج و کوچیک رو دوست دارم.
حس میکنم کسی روی اعصابم نیست. یعنی حس میکنم از اعصاب مصاب دیگه خبری نیست. یعنی حس میکنم اعصاب خاصی ندارم. یه جور احساس کش اومدگی میکنم. حس میکنم صبرم پهن شده. یعنی نقطه ی جوشم رفته خیلی بالا. این خوبه چون کمتر کاری میکنم کسی برنجه، بده چون به نظر ببو میام و حرص طرف مقابلم در میاد. مردم دوست دارن یکی به دو کنن تا خالی بشن. ولی من حتی دوست ندارم خالی بشم. یعنی وقتی میبینم تا آخر یه ماجرایی صبر کردم دیگه دوست ندارم بعدش دوباره حسم رو مرور کنم اونم با صدای بلند برای یکی دیگه. میدونم نمیفهمی. زور نزن.
این روزا یه اتفاق تازه افتاده. عصبانی که میشم جوش که میارم به لکنت می افتم. به طرز خنده آوری بین حرفای یه کلمه ام فاصله می افته. زمان هم که توی عصبانیت حرف اول رو میزنه. زمان رو از دست میدم. به نظر طرفم مغلوب میام. دیگه خودم ول میکنم. با اینکه حرف دارم برای زدن ولی بی خیال میشم. از دست این لکنتم حرصم میگیره ولی بی خیال. بذار فکر کنه اون برده.
این روزا خیلی تنهام. خیلی. کسی نیست تنهاییم رو پر کنه. هیچ رفیقی که دلش فقط برای من بتپه و دل من فقط برای اون. از هر چی رابطه ی موقتیه بدم میاد. خیلی زیاد.
این روزا همه ی فیلما رو دوست دارم. شهریار و دکتر قریب و ساعت شنی و شب دهم و پریدخت و ... اصلا دوست دارم همش فیلم ببینم. دوست دارم بشینم فیلم ببینم و ایرادش رو بگیرم ولی ببینم.
حیدر، یاور رو داره ، شهریار، ابوالقاسم رو. این روزا یه حسرت قدیمی اومده سراغم که چرا من رفیق ندارم. کسی که رفیق گرمابه و گلستونم باشه. منم براش همین باشم. خب پر واضحه چرا. پس پرسیدن نداره. بمیر به درد خودت و لام تا کام حرف نزن.
این روزا، روزا رو میشمرم که وسطای بهمن برسه برم مشهد. این دفعه نمیرم حاجت بگیرم که خداییش تا حالا اونی که خواستم نگرفتم و لابد عوضش یه چیزی دادن و چشم بینا میخواد و تمام دروس معارف اسلامی از دبیرستان تا دانشگاه... و خداییش قبول دارم.
ولی این دفعه برم فقط حرف میزنم. خودمو خالی میکنم. از همه میگم. از این که نمیشناسمش ولی دوست دارم دیگه همین باشه و دلم براش بتپه. از اون که وسیله ی ارتقای نقطه ی جوش اعصابم شده. از همون اون که دوست ندارم اذیت بشه. از فلانی که داره به خودش بد میکنه. از بیساری که ... از خودم میگم که دلم میخواد وایسم جلوی امامم و ریلکس هر چی سئوال ریز و درشت دارم بپرسم و جوابم رو بده. از این بیچارگی که گیرش کردم و فقط خودش میدونه چیه. از خودم که خرخره ام رو دارم میجوام. از ...
میخوام آخر آخرش فقط بگم: خب من حرفام رو زدم. شما بگو چی کار کنم من همون کار رو بکنم. بعد زل بزنم به ضریح یا مثلا به گنبد.
این روزا روزا رو میشمرم بهار به دنیا بیاد. خاله من خیلی دوست دارم. حسودی نکنی ها. من هرچی بچه کوچولو هست دوست دارم. ولی تو چون آشنای منی میتونم بغلت کنم. باهات حرف بزنم. ازت بترسم که نکنه چیزایی میبینه که ما نمیبینیم. میدونی خاله؟ همیشه که پیش نمیاد ما تو خونمون یه فرشته داشته باشیم که هنوز رابطه اش با خداجون قطع نشده باشه. حق بده خاله. خب تو رو بینم یاد خودم می افتم خاله. خاله فقط گیر ندی به این دل نازک من ها!!
دوری از بچه هاش اذیتش میکنه. حق میدم بهش. منی که خودم از آدما فراریم بهش حق میدم. ما آدما گم شدیم. باور کن. مگه این گم شدن نیست که یا مثل 13 سال پیش از اون ور بوم افتاده بودیم و به زور و با کینه دور سفره ی پدرسالار جمع میشدیم یا حالا که تا به یه سنی میرسیم از هم دور میشیم.
نمیتونم بفهمم چرا. یعنی میفهمم ها. حتی به اونی هم که رفته حق میدم. ولی یه حرف خاله دلم رو میسوزونه: من نمیگذرم. از باعث و بانی این دور شدنا. آهی که مادرها میکشن باید دامن یکی رو بگیره.
این حرفها نشون میده دلش پره. دلش میخواد برای غصه اش دلیل منطقی پیدا کنه. غصه ای که تا چند ماه بعد بهش عادت میکنه.
من از این عادته میترسم. ماها داریم خودمون رو به مدرن زندگی کردن عادت میدیم. عادت میدیم این احساسها برامون دست و پا گیر باشه. بی اهمیت باشه. عادت میدیم بی حس بشیم....عادت!!!
حیف که شرایطی درست شده که این دوری ها خودش بشه یه راه حل. حیف.
...
تو فکر گوسفندایی بودم که دیشب اخبار اعلام کرد خودشون و چوپونشون رو نجات دادن. فکر میکردم گوسفند که قدی نداره. تا یه ذره برف بیاد لای برفا گیر میکنه. حس کردم چقدر گوسفند دوست دارم. خودم هم موندم چرا.
دلم برای مریم سوخت. بهم احتیاج داشت. چرا من در حالیکه شرایطم نمیذاره برای دوستم وقتی بهم نیاز داره مرام بذارم، بازم به نظرش دوست خوبی میام. اصلا من غلط میکنم با کسی دوست میشم.
...
بابا میگه توی این سرما 24 سال پیش این طورها بانه بوده. یعنی همون وقتا که من دنیا اومدم. دیده که چند تا رزمنده توی ماشینشون گیر کردن و یخ زده اند. اخبار میگه دو نفر که برای سوخت رسانی رفته بودن هم یخ زده اند. خدا رحمتشون کنه.
دارم به نحوه ی مردن توی سرما فکر میکنم. اولش که دردناکه چون از سرما میلرزی. خیلی زیاد. ولی کم کم سست میشی و خوابت میگیره و ...
...
یه دل سیر گریه دوست دارم. برای ..مممممممممم... برای امام حسین. برای خودم. برای... دلم میخواد وقتی اشک تو چشمم جمع میشه کسی نگاهم نکنه. دلم میخواست وقتی اون تکیه ی کوچیک یه متری رو کنار در خونه ای توی کوچه دیدم که بچه ها روش رو با پلاستیک پوشونده بودن و وایساده بودن براندازش میکردن، به جای قورت دادن بغضم بذارم قشنگ هق هق کنم.
یادم به بهار می افته که از همون توی شکم مامانش صدای گریه های مامانش رو میشنوه و خوب میفهمه که دل مامانش برای کی گرفته. یادم به خودم می افته که حتما مامانم یه روزی داشته گریه میکرده و بهم شیر میداده و من همونطور که میمکیدم زل میزدم به صورتش. چقدر دلم برای مامان تنگ شده.
خیلی وقته یه چیزی رو گم کردم. شایدم از اول نداشتمش.
گوینده ی رادیو: امروز هم در نوار غزه...
گوینده ی تلویزویون: ادامه ی درگیری ها در کشمیر...
تفسیر خبری: نظامیان آمریکایی تا چند سال دیگر از عراق خارج ...
کله گنده ها میرن پشت تریبون. صداشون رو صاف میکنن. صدای بلند گو رو امتحان میکنن و میگن "ما فلان میکنیم و اونا بهمان." هر روز.
زنها و مردها و پیرها و جوون ها ی فلسطینی لباس مشکیاشون رو دیگه نمیذارن تو گنجه. همین امروز عصر باز لازمش دارن. شاید خودشون. هر روز.
شکمهای سیاهشون باد کرده و برجستگی دنده ها از زیر پوست معلومه. کاسه هاشون رو میگیرن دستشون و وایمیسن توی صف. با چشمایی که دورش مگس جمع شده زل میزنن توی دوربین.هر روز.
میتونن خوب زندگی کنن. میشه شانشون پایین نیاد ولی این طور نمیشه چون کله گتده ها، گنده شدن براشون کافی بوده. همیشه.
به گزارشی که هم اکنون به دستم رسید توجه کنید:" دنیا امروز کمی جنگل تر از روز گذشته شد."
جای یکی خیلی خالیه. جای یه چیزی.
دلم تنگ میشه. راس میگم. خودمم نمیدونم چرا ولی دلم تنگ میشه. هم برا مهدی هم برا زنش نرگس که سه بار تو این مدت دیدمش. روز عقدشون، پاگشا تو خونمون و امشب گودبای پارتی!
از مهدی خیلی خاطره دارم. خیلی زیاد. یاد سیبیل آتیشیهای بچگیمون خیلی به خیر. چقدر خوش میگذشت. چقدر بلد بودیم خوش بگذرونیم.
از بزرگ شدن بدم میاد. همش داریم یا اشک خودمون رو درمیاریم یا اشک یکی دیگه رو. بزرگ میشیم و فقط از هم دور میشیم. دلا که خیلی وقته دور شده حتی فاصله ی مکانیمون هم دور میشه. اونقدر دور که دستمون به هم نمیرسه.
بعدش نتیجه اش میشه اینکه موقع خدافظی دلت برا جفتشون میتپه. برای دلشوره و اضطراب نرگس که فقط باید توی 20 کیلو وسایل لازم برای شروع زندگی توی یه قاره ی دیگه رو برداره و با همراه تازه اش بره اون سر دنیا. هم برای مهدی که عین داداش نداشتته ولی از وقتی بزرگ شدی دیگه نه اینو به خودت گفتی نه به اون . آدما خیلی لعنتین (عین هولدن گفتم تو ناتور دشت) بزرگ که میشن حتی جمله محبت آمیزشون هم معنی دیگه ای میده. لعنت به این بزرگی و عقل رس شدن ماها.
موقع خدافظی به هم گفتیم بدی و خوبی دیدین حلال کنین. آخه آدم خوبی رو حلال میکنه؟! یکهو عین فیلم، بچگیمون از ذهنم گذشت....وای...وای...وای...
دلم برای مامانا میشوزه. هی بچه بزرگ میکنن هی بچه ها میرن دور دور. دیگه سر سفره ی جمعه های خاله چقدر سوت و کوره. من جای خاله که میدونم دلش پر و بغضش به راه گریه ام گرفت.
چقدر دنیا بده. چقدر... اه تف به خصلت ما آدما که به همه چی فحش میدیم.
خوبیمون اینه که گذر زمان خیلی راحت ما رو عادت میده. مثل عادت به خالی بودن دور سفره. عادت به تنهایی.
چقدر دلم میخواد بشینم ناتور دشت رو دوباره از سر بخونم و با هولدن زار بزنم. دلم میخواد یه لحظه همه چی عوض بشه و یکی به سرگرم کنندگی فیبی بیاد پیشم. من میدونم. با یکی مثل خودم نمیتونم کنار بیام. باید یکی باشه که کلی باهام فرق کنه.
وای از این دست تقدیر. برای دل مامانایی که بچه هاشون ازشون دور میشن دعا کنین. حالا هر طوریش مهم نیست. برای دلای نازک بی پناه این روزگار دعا کنین. دعا کنین زود عادت کنیم.
حال دزد رو دارم. وقتی از کنار چادر رد میشد. درست بعد از یه دزدیه مشتی و حسابی. صدای قرآن خوندن مردی رو شنید که شاید اصلا نمیشناختش. "آیا وقتش نرسیده که...؟" دلش اونقدر لرزید که دستش هم به لرزه افتاد و بعد اشکاش سرازیر شد: چرا. وقتش رسیده.
حال دزد رو میفهمم.
پشت سر هم داشت حرف میزد. خشمش رو خالی میکرد. حرص میخورد. وسط جمله هاش رسید به " از آدم میپرسن. میپرسن از پولت، از جوونیت..." میدونم یه چیز دیگه هم میپرسن و اون داشت میگفت. ولی " از جوونیت" مثل انعکاس صدا، توی مغزم پیچ خورد و پیچ خورد. دیگه باقی جمله هاش رو نشنیدم. چشمم داغ شد و یکهو و بی مقدمه پر شد از اشک. به خودم که اومدم داشتم جلوی چشمای گشادش اشکام رو با سر آستینم پاک میکردم. هنوز داشت تند تند حرف میزد ولی از تو چشماش معلوم بود گیج شده که چرا اشکم در اومده.
اون نفهمید که خدا الان از لای دو تا لب اون با من حرف زد.
نفهمید که خدا گاهی اینطوری نشون میده که دوستم داره. تو بودی جای من، شک میکردی که این کار خدا، اینکه قلبت رو یه جای بی ربطی بلرزونه یعنی دوستت داره؟!
خوش به حال دزد. لااقل اون دیگه تا اخر عمرش دور دزدی یه خط قرمز گنده کشید.